springfever

Spring Fever (17)

posted on 20 Oct 2006 08:45 by bjforever in fiction

Spring Fever 17

ภาคต่อจาก Betrayed

แต่งโดย Rizabeau

แปลโดย Justinne

ประเภทเรื่อง angst ,drama , romance เป็นภาคต่อ

ลักษณะเรื่องstand-alone, timeline season 2 , season 1 canon

เรท NC-17

คำเตือน ตัวละครมีลักษณะ OOC โดยเฉพาะจัสติน / คริส ฮอบส์ , semi anti-ไมเคิล, antiโจแอน+ แคลร์รี่ คินนี่ย์ / จัสติน+trick / implied ไบรอัน+ไมเคิล

อธิบาย หลังจากตอน Betrayed (New Year) เมื่อไบรอันรับตัวจัสตินมาพักฟื้นที่ลอฟท์ แม้ไบรอันจะช่วยรักษาอาการทางกายจัสตินได้ แต่อาการบอบช้ำทางจิตใจของจัสตินล่ะ ?

Disclaimer This fiction is originally owned and fantastically created by Rizabeau. I am not taking any rights of this. I translate just in order to entertain some of my friends who are, likewise, madly onto Queer as Folk series. All the goodness, fun, admirations and compliments of this fiction are Rizabeaus herself. I thank her here for such a wonderful story she came up with. You guys can, and please, send her your feedbacks via her e-mail address given above. However, any and/or all errors occurred because of mistranslation are mine alone.

go back to part 16go on to part 18

ไบรอันดูโกรธจัดจนน่ากลัว ในขณะที่ลินด์ซีย์ซึ่งมาด้วยกันคล้องแขนชายหนุ่มเอาไว้ข้างหนึ่งอย่างพยายามจะรั้งให้ใจเย็น แต่ก็ดูเหมือนจะไม่เป็นผลนายออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้เลย! ฮอบบ์ส์ แล้วก็อย่าแม้แต่จะคิดกลับมาหรือเข้าใกล้จัสตินอีก ไม่งั้นจะหาว่าฉันไม่เตือน

แต่ฉันไม่เคยคิดจะทำร้ายเขาอีกแล้วนะ

แน่นอน เพราะนายไม่มีโอกาสอย่างนั้นอีกแล้วแน่ๆ คราวก่อนฉันไม่ไวพอ แต่สาบานได้เลยว่าคราวนี้นายไม่รอดแน่

แต่ฉันมาขอโทษ จัสติน ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันแค่...ควบคุมอารมณ์ไม่อยู่เท่านั้น ฉันแทบจำอะไรไม่ได้ด้วยซ้ำ

ไบรอันแค่นหัวเราะ แต่ดวงตาสีเฮเซลกลายเป็นสีเข้มดำเหลือบประกายแห่งอารมณ์โกรธอย่างน่ากลัว

ง่ายๆแค่นั้นเองเรอะ หึๆ อะไรกัน นายจำไม่ได้หรือว่าไม่อยากจำกันแน่ รู้อะไรมั้ย ฉันอยากให้นายจำมัน จำทุกๆอย่างที่เกิดขึ้น ทุกๆ วินาที ตอนที่นายเหวี่ยงไม้ ตอนที่จัสตินหันมาเมื่อฉันเรียกชื่อเขา รอยยิ้มที่เขาให้ฉัน คราบเลือดบนผมสีบลอนด์ ระยะห่างแค่ไม่กี่มิลจากจุดตาย

ตอนที่ร่างของเขาล้มลงบนพื้นซีเมนต์เย็นๆนั่น ตอนที่ดาฟเน่ร้องไห้แทบเป็นแทบตาย ตอนที่รถพยาบาลมา ตอนที่พยาบาลอุ้มร่างโชกเลือกขึ้นเปลไป ตอนที่ฉันเรียกเท่าไรเขาก็ไม่ยอมตื่น ฉันอยากให้นายจำมัน! ฮอบบ์ส์ ให้มันตามหลอกหลอนนายเหมือนอย่างที่ฉันเป็น!

คริสยืนนิ่ง ร่างกายเหมือนจะสั่นเทิ้มจากความทรงจำที่อีกฝ่ายยัดเยียดให้ จัสตินบอกไม่ถูกว่ามันคือความกลัว ความโกรธหรือผลพวงจากความทรงจำอันโหดร้ายนั้นกันแน่ ไบรอันไม่เคยพูดเรื่องนี้ตรงๆมาก่อน จัสตินอยากเดินเข้าไปหาคนรัก บอกให้ชายหนุ่มหยุด แต่ร่างกายก็ไม่เป็นใจ เด็กหนุ่มรู้สึกเหมือนภาพตรงหน้าพร่าเลือน และเมื่อรู้ตัวก็พบว่ามันเป็นผลจากม่านน้ำตาที่เอ่อคลอนั่นเอง

จัสตินไม่เคยฟังรายละเอียดของคืนนั้นจากมุมมองของไบรอันมาก่อน ไบรอันไม่พูดและจัสตินก็ยอมรับที่จะไม่เซ้าซี้ เด็กหนุ่มรู้ว่าเรื่องนี้ทำให้คนรักเสียใจแค่ไหน แต่ไม่เคยรู้มาก่อนว่าความเศร้าที่เกิดขึ้นนั้นจะหยั่งรากลึกมากเพียงนี้ เหมือนกับว่าชายหนุ่มแทบจะไม่สามารถควบคุมความโกรธรุนแรงได้ นัยน์ตาสีเฮเซลเบิกกว้างจนเห็นริ้วเส้นเลือดแดงก่ำจากแรงอารมณ์

ไบรอันเดินผ่านคริสไปยังคนรักตัวเล็กที่ยืนตัวสั่น ชายหนุ่มไล่ข้อนิ้วที่แก้มของอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยนรักใคร่ ก่อนจะแตะแผ่วเบาที่รอยแผลเป็นจางๆบนหน้าผาก ชายหนุ่มหลับตาถอนหายใจ เหมือนว่าโล่งใจที่จัสตินยังคงมีชีวิตและยืนอยู่ตรงหน้า พลันความโกรธก็กลับมาอีก ชายหนุ่มหันไปเผชิญหน้ากับฮอบบ์ส์โดยบังจัสตินไว้ข้างหลัง

นายจำมันได้รึยัง ฮอบบ์ส์ นายบอกว่าอยากเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของจัสติน แต่นายกลับบอกว่าจำเรื่องในคืนนั้นไม่ได้ เหอะ ง่ายไปหน่อยล่ะมั้ง

จัสตินขยับเข้ามาใกล้แล้ววาดมือโอบเอวคนรักจากข้างหลัง เกยคางกับไหล่กว้างพลางพูดเบาๆ

ไม่เป็นไรแล้ว ไบรอัน ผมอยู่ตรงนี้แล้ว แล้วเขาก็กำลังจะไป

คริสมองดูทั้งคู่ เขาดูสับสนเหมือนคนหลงทาง ลินด์ซีย์ค่อยๆเดินไปที่ครัว เป็นการกันตัวเองออกจากสถานการณ์ส่วนตัวของบุคคลทั้งสามตรงหน้า แต่ยังสามารถมองเห็นความเป็นไปทั้งหมด

"ฉัน...ฉันไม่รู้ว่าทำไปได้ยังได้ยังไง จัสติน ได้โปรด ฉันขอร้องล่ะ

คริสมองดูเด็กหนุ่มด้วยดวงตาที่เอ่อคลอไปด้วยน้ำใสๆ จัสตินรู้จากเงามืดในดวงตานั้นว่าอีกฝ่ายจำทุกอย่างได้ และมันยังคงตามหลอกหลอนเขา

คริส ฉันเสียใจ แต่เราไม่มีอะไรต่อกันแล้ว นายต้องหาทางของนายให้เจอแล้วก็อยู่กับมัน ชินกับมัน

แล้วฉันจะมาหา...มาคุยกับนายบ้างได้มั้ย

ไบรอันพยายามก้าวออกไปข้างหน้า แต่จัสตินก็กระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นเป็นการเตือน ชายหนุ่มจึงได้แค่เพียงขู่ด้วยคำพูด

ห้ามเข้าใกล้จัสติน ได้ยินชัดมั้ย ฮอบบ์ส์ ห้ามเด็ดขาด!

นายอย่ามาพูดแทนเขานะ จัสตินต้องการฉันมาก่อนที่จะมาเจอนายด้วยซ้ำ!

ไบรอันรู้สึกถึงแรงรัดจากจัสตินที่แน่นขึ้นอีก

ไปซะ ไปให้พ้นจากชีวิตจัสตินกับฉัน ไม่งั้นฉันจะแจ้งความจับนายโยนเข้าตะราง

นายไม่มีสิทธิ์ ฉันไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย ฉันจะรอจนกว่าจัสตินจะเห็นว่านายน่ะไม่มีค่าคู่ควรกับเขาสักนิด คริสมองหน้าจัสติน ฉันจะพิสูจน์ให้นายดู

จัสตินถอนหายใจ ไปพิสูจน์คนอื่นเถอะ คริส หาใครสักคนแล้วก็ใช้ชีวิตต่อไปซะ แค่อย่ามายุ่งกับฉัน ปล่อยไปตามทางใครทางมันได้ไหม ฉันไม่ต้องการคนปกป้องหรืออะไร ฉันมีสิ่งที่อยากมี ได้ในสิ่งที่อยากได้แล้ว

ริสสั่นหน้า ฉันจะคอยดูนายอยู่ดี

ความอดทนของไบรอันขาดลงตรงนั้น ชายหนุ่มเกือบสะบัดจัสตินหลุด เด็กหนุ่มต้องยึดไว้อย่างเต็มแรง

นายไม่เข้าใจหรือไง ออกไป! ออกไปก่อนที่ฉันจะเรียกตำรวจจะมาลากคอนาย ไปซะ!

คริสค่อยๆถอยหลังกลับอย่างพะว้าพะวัง ชายหนุ่มหันมามองหน้าไบรอัน จ้องนิ่งๆ

อย่าทำให้เขาเจ็บล่ะ คินนีย์

ฉันบอกให้ออกไป!

ไบรอันสะบัดจากจัสตินหลุดในที่สุด ชายหนุ่มตรงรี่เข้าหาคริส แต่ลินด์ซีย์ก็วิ่งเข้ามาขวางไว้ทัน หญิงสาวจับแขนไบรอันไว้ข้างหนึ่ง ขณะที่จัสตินตามมาจับอีกข้างหนึ่งแน่น

คริสยืนมองจากประตู จัสตินทำปากบอกลินด์ซีย์ให้จับไบรอันเอาไว้ พลางเดินไปหาคริส

จัสติน ไม่ ไบรอันพยายามดึงให้หลุด แต่ชายหนุ่มก็กลัวว่าจะทำให้ลินดซ์เจ็บตัวเพราะอีกฝ่ายไม่ยอมปล่อยเอาจริงๆ

ไม่เป็นไร ไบรอัน เขาไม่ทำอะไรผมหรอก

จัสตินเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าคริส คนที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นผู้ชายที่เขาฝันถึงและต้องการ

ฟังนะ คริส นายต้องอยู่ต่อไป ฉันไม่รู้หรอกว่านายจะทำได้ยังไง เพราะนั่นมันเรื่องของนาย นายต้องการการยกโทษ โอเค ฉันให้ ฉันยกโทษให้นายแล้ว แค่นายหาทางของตัวเองให้เจอซะ ค้นให้พบว่าจริงๆแล้วนายเป็นใคร ต้องการอะไรกันแน่ ฉันช่วยอะไรนายไม่ได้หรอก เรื่องมันผ่านมาแล้ว เราย้อนกลับไปไม่ได้ ฉันเสียใจด้วย แต่นายต้องปล่อยฉันไปตามทางของฉัน...เรา...ทางใครทางมัน นายเข้าใจใช่ไหม

คริสจ้องมองดูจัสติน มันยากเหลือเกินที่จะยอมรับความพ่ายแพ้ตรงหน้า

แล้วถ้าฉันทำไม่ได้ล่ะ

งั้นฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่นายไม่ควรทำอย่างนี้ นายทำให้ฉันกลัวจนแทบจะประสาทกินรู้ไหม

ฉันเสียใจ

ฉันรู้

จัสตินปิดประตูลงทั้งๆที่ฝ่ายนั้นยังคงมองมา เด็กหนุ่มเดินกลับไปยังกำแพงความอึดอัดเบื้องหลัง ไบรอันรวบร่างเล็กเข้าไปกอดแน่น

ผมเสียใจ ไบรอัน

นายน่าจะบอกฉัน จัสติน

เปล่า ผมหมายถึงเรื่องในคืนนั้น ผมเสียใจที่คุณยังจำมันได้ แล้วมันก็ยังทำให้คุณเจ็บปวด

ไม่เป็นไร จัสติน ตราบใดที่ฉันยังได้ยินเสียงนาย ยังรู้สึกถึงนาย มันดีขึ้นเรื่อยๆตั้งแต่เรากลับมาอยู่ด้วยกัน แค่คืนนี้ไอ้เจ้านั่นมันทำให้ฉันนึกถึงเรื่องเมื่อคราวนั้นอีกก็เท่านั้น

คุณน่าจะคุยให้ผมฟัง

ฉัน...ระบายให้ใครฟังเนี่ยนะ จัสตินอดหัวเราะไม่ได้ ใช่สิ นั่นมันขัดกับภาพพจน์ไบรอัน คินนีย์เหลือเกิน

แล้วก