season4

Fear, the

posted on 11 Oct 2006 14:14 by bjforever in fiction

Fear, the

ผู้แต่ง พู่ไหม
เรทR , implie violence
ลักษณะเรื่อง gapfiller ep 405
อธิบาย เป็นตอนหลังจากจัสตินเอาปืนไปขู่คริส ฮอบส์เพื่อให้คริสสำนึกผิดและขอโทษเขา
การบรรยาย Brian's POV


สามวันเต็มหลังจากที่แดฟนี่ไปหาผมที่คินเนติกเพื่อบอกเรื่องจัสติน เธอเป็นห่วงเขาและขอให้ผมช่วยเตือน รั้ง เรียกสติ หรือทำอะไรซักอย่างกับจัสติน เพราะแอบไปได้ยินจัสตินกับเจ้าเด็กโคดี้นัดหมายกันจะไปจัดการอะไรบางอย่างกับคริส ฮอบส์ ผมบอกแดฟนี่ว่าผมได้ลองแล้ว พยายามแล้ว ที่จะให้เหตุผลกับจัสติน แต่จัสตินโตพอที่จะรู้ว่าอะไรถูกหรือผิด และโตพอที่จะเรียนรู้ความผิดพลาดของตัวเองได้

ดังนั้นแม้วันนั้นผมจะห่วงเขาแค่ไหน ผมก็ได้แต่นิ่งเงียบ แต่จากคืนนั้นจัสตินไม่กลับลอฟท์ หลังจากเลิกกับอีธาน แม้จัสตินจะอาศัยอยู่กับแดฟนี่ที่อพาร์ทเมนต์ แต่ก็มักใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับผมที่ลอฟท์ และนี่เป็นครั้งแรกที่เขาไม่มาหาผมที่ลอฟท์ร่วมสามวัน

ผมเจอเขาในไดเนอร์ตอนพักกลางวันเพียงครั้งเดียวในเช้าวันต่อมา และเป็นตอนที่เขาเลิกกะพอดี เขาหันมาเห็นผมก็สะดุ้งเล็กน้อยก่อนรีบถอดผ้ากันเปื้อนแล้วเดินผ่านผมไปโดยทักเพียงคำว่า 'เฮ้' ทั้งที่ไม่ได้เงยหน้ามองผม

ผมเกือบยกมือรั้งตัวเขาไว้ แต่ก็ไม่ ผมอยากให้เขาพร้อมที่จะเข้ามาหาผมเอง

จนในคืนวันที่สี่ ผมตื่นมากลางดึกเพราะได้ยินเสียงเปิดประตู ผมผงกหัวขึ้นมองและเห็นเขาเข้ามา ผมเหลือบมองนาฬิกามันบอกเวลาตีหนึ่งกว่า

จัสตินวางเป้ลงกับพื้น ถอดรองเท้าผ้าใบ แล้วเดินมายังห้องนอนพร้อมกับถอดเสื้อออกทีละชิ้น ส่วนผมได้แต่นอนคอยอย่างเงียบๆ จนเขาเดินขึ้นบันไดเข้ามา จัสตินหยุดยืนที่ท้ายเตียงผม ถอดกางเกงในออก ผมเลิกผ้าห่มขึ้นเพื่อเขา เขาปีนขึ้นเตียง มาอยู่ข้างผม

ผมไม่ได้กอดเขา เพียงแต่วางมือที่เอวและนอนมองเขาในความมืด ดวงตาสีฟ้าของเขาเหมือนสับสนและเหมือนคนที่ตัดสินใจ

"ฟังนะ จัสติน ฉันจะไม่ถามว่านายกับโคดี้ไปทำอะไรที่ไหนในคืนนั้น และนายก็ไม่จำเป็นต้อง--"

"ผมเอาปืนจ่อหัวเขา.....ฮอบส์" เขาบอกเสียงเรียบและแผ่วเบาจนเหมือนกระซิบ

สวรรค์

ผมเลื่อนมือจากเอาขึ้นมาลูบแก้มเขาเบาๆ เขากะพริบตาถี่ขึ้นและขยับตัวเข้าหาผม ไล้มือแถวไหล่และเนินไหปลาร้าผม

"ผม....ผมกับโคดี้ไปหาเขาที่บ้าน ดักรอจนเจอเขากลับจากงาน---"

"ไม่เป็นไร จัสติน นายไม่จำเป็นต้องบอกฉัน ไม่จำเป็นต้องรื้อฟื้น" ผมปลอบเขา

"ได้โปรด ไบรอัน" เขามองผมเหมือนบังคับเหมือนอ้อนวอน "ให้ผมได้พูดออกมา"

ผมเลื่อนมือมากุมมือเขาไว้ แล้วเกี่ยวประสานกัน เขาเริ่มพูด

"แผนที่วางไว้ คือรอจนรถไฟเที่ยวห้าทุ่มสิบห้าผ่านมา แล้วผมจะยิงเขา"

ผมบีบมือเขา เห็นขอบตาเขาเริ่มแดงขึ้นมาทีละน้อย เขาสูดหายใจก่อนจะเล่าต่อ

"ผมยกปืนจ่อหัว บังคับให้เขาคุกเข่า บอกให้เขาขอโทษผม ขอโทษในสิ่งที่เขาทำกับผม ขอโทษที่เขาทำให้ผมต้องอยู่ในความหวาดกลัวอยู่นับปี ขอโทษที่ทำให้มือผมต้องพิการไปตลอดชีวิต ขอโทษที่เขาได้พรากความกล้าของผมไป....." เสียงเขาเริ่มแตก "ขอโทษที่เขาเกลียดเกย์"

ผมใช้มืออีกข้างเกลี่ยผิวแก้มเขาอย่างปลอบประโลม เปลือกตาเขากะพริบถี่เพื่อไล่หยาดน้ำที่เริ่มเอ่อขึ้นมา

"มันแปลกนะไบรอัน ทั้งที่ก่อนหน้านี้ ผมโกรธเขา เกลียดเขา และกลัวเขาในคราวเดียวกัน แต่ในตอนที่ผมบังคับให้อ้าปากแล้วผมยัดปลายปืนไปในปากเขา แล้วง้างนก" โอ สวรรค์ "สีหน้าตอนนั้นของเขา มันทำให้ผมกลัว สมเพช และ----" เสียงเขาหายไปเพื่อสูดจมูกและขยับหน้าฝังไปในหมอนมากขึ้นเพื่อซับหยาดน้ำตา "---และคิดได้"

ถึงตอนนี้ผมสอดแขนเข้าใต้ตัวเขา ดึงโอบเขาเข้ามาในอ้อมกอด ผมจูบขมับเขา ลูบแผ่นหลัง แขนเขาอ้อมด้านหลังผมและกอดผมไว้ ตลอดเวลาผมเพียงแต่เงียบ และฟัง

"ผมคิดได้ ว่าสิ่งที่ผมควรฆ่าทิ้ง..." ผมกระชับแขนกอดเขาแน่นขึ้น "....ไม่ใช่เขา แต่เป็นความกลัวในใจผมเอง เมื่อคิดได้ ผมจึงรั้งปืนออกจากปากเขา กำชับไม่ให้เขาไปแจ้งความ แล้วเดินจากมา"

ผมถอนใจออกมา และเพิ่งรู้ว่าตัวเองกลั้นลมหายใจไว้ ผมลูบหลังคอเขาเบาๆ สัมผัสความสากของศีรษะด้านหลังที่เริ่มมีผมขึ้น

"แล้วตอนนี้ล่ะจัสติน ?"

จัสตินสูดลมหายใจลึกยาว ก่อนซุกเข้าหาอ้อมอกผม แล้วกระซิบปานละเมอ "ผมได้ฆ่ามันทิ้งไปแล้ว ไบรอัน ผมไม่กลัวฮอบส์อีกแล้ว และหลังจากคืนนั้น ความฝันผมก็ไม่ได้ร้ายกาจอีกต่อไป"

ผมเชยคางเขาขึ้นเล็กน้อย แล้วเลิกคิ้วถาม "แปลว่าที่นายหายไปนอนกับแดฟนี่ เพราะกลัวว่าตัวเองจะฝันร้ายจากสิ่งที่ทำไปงั้นเหรอ"

"ผมนอนที่อพาร์ทเมนต์ของแดฟ ไม่ใช่นอนกับแดฟ ไอ้เบื๊อก"

ผมส่งเสียงหัวเราะขำ รู้สึกดีขึ้นที่บรรยากาศผ่อนคลายลง เขาผ่อนคลายลง แล้วจัสตินก็นิ่งไปอึดใจก่อนพยักหน้า

"ใช่ ผมไม่กลับลอฟท์ เพราะกลัวว่าถ้าฝันร้ายนั่นกลับมา แล้วต้องตื่นมากลางดึกเพราะโดนคุณปลุก มันจะทำให้ผมเหมือนกลับไปเป็นตัวเองเมื่อปีก่อน ความคิดนั้นทำให้ผมกลัวนะไบรอัน แล้วอีกอย่าง...."

"อีกอย่าง ?"

เขาขบริมฝีปากเล็กน้อย "อีกอย่างผมไม่รู้จะเล่าเรื่องนี้ให้คุณฟังยังไง แล้วก็กลัวว่าถ้าฮอบส์เกิดเอาเรื่องไปแจ้งความ เขาจะต้องมาตามจับผม ซึ่งผมไม่อยากให้ตำรวจมาตามจับผมที่ลอฟท์เพราะจะทำให้คุณพลอยเสียประวัติไปด้วย โอ พระเจ้า ผมรู้สึกเหมือนตัวเองทำผิด เหมือนตัวเองประกอบอาชญากรรมอะไรซักอย่างมา"

เขาครวญขณะยกมือลูบหัวตัวเองอย่างหงุดหงิด

"เฮ้พ่อก้นงอน" ผมตบก้นเขาอย่างแรงทีหนึ่ง "ถ้านายเหนี่ยวไก นั่นแหละคืออาชญากรรม ฉันภูมิใจในตัวนายนะ"

"ภูมิใจงั้นเหรอ ?" ปลายเสียงเขาสูงเล็กน้อยเหมือนจะหงุดหงิด

"ใช่ ภูมิใจที่นายสามารถเหนี่ยวรั้งตัวเองไว้ได้ในวินาทีสุดท้าย นายสามารถเดินถอยหลังออกจากหุบเหว และก้าวเดินบนเส้นทางใหม่ได้โดยสามารถโยนความกลัวทิ้งไว้เบื้องหลัง"

เขามองผมนิ่งอยู่อึดใจ ก่อนจะคลี่ยิ้มแจ่มจรัส แม้ผมจะไม่เห็นสีสันบนใบหน้าเขาแต่ก็บอกได้ว่าแก้มเขาแดงขึ้น เขามักหน้าแดงเสมอเวลาถูกชม

"คุณพูดเหมือนพ่อพูดชมลูกชายที่ชนะการแข่งกีฬามาไม่มีผิด"

ผมกลอกตา ก่อนหยิกก้นเขาทีนึงจนเขาร้องโอย "เอาล่ะ แปลว่าจากนี้จะไม่มีเสื้อสีชมพูให้เห็นอีกแล้วใช่มั้ย"

เขาส่ายหน้า

"กางเกงทหาร ?"

ส่ายหน้า

"การออกไปเที่ยวตระเวนตามถนนตอนสี่ทุ่ม ?"

ส่ายหน้า

"ปืน ?"

เขาย่นหน้า "คืนโคดี้ไปในคืนนั้นแหละ"

"แล้วโคดี้ล่ะ" นั่นแหละที่ผมห่วง

เขายักไหล่ "ผมไปที่ร้านหนังสือที่เขาทำงานพิเศษเมื่อสองวันก่อน ที่นั่นบอกว่าเขาย้ายตามพ่อไปโอ้คแลนด์แล้ว"

"แปลว่าทุกอย่างเคลียร์เรียบร้อย"

"หมดปัญหาหายห่วงได้"

"ยังไม่หมด"

เขาขมวดคิ้ว

"ฉันยังไม่ได้ลงโทษนาย"อืม คราวนี้ขนาดในห้องมืดผมก็ยังเห็นสีซับเรื่อที่แก้มเขาชัดเจน

"ไบรอัน" เสียงเขาพร่าเล็กน้อยเมื่อผมเลื่อนมือลงเกาะกุมแก้มก้นเขา

"คิดมั้ยว่าคืนนี้จะไม่ได้นอน ?"

เขาอมยิ้มเจ้าเล่ห์ "ตามความเห็นผม มิสเตอร์คินนี่ย์ คุณจะต้องหมดแรงไปก่อนผม เพราะคุณแก่กว่าผมสิบสองปี"

ผมขยำก้นเขาหนักขึ้น ไอ้เด็กเปรต

....................................................................................

ปล. คิดพล็อตเรื่องนี้ไว้ตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้ว เขียน ลบ แก้ เขียน ลบ แก้ อยู่หลายรอบ ในที่สุดก็ลงตัวแบบนี้ เราอยากเขียนเพราะอยากลองสะท้อนความรู้สึกของจัสตินในตอนที่เอาปืนขู่คริสออกมาไม่รู้จะสะท้อนตรงใจใครรึเปล่า แต่สำหรับเรา ตอนที่ดู เราคิดว่าจัสตินน่าจะรู้สึกแบบนี้แหละ

ปล2. ฉาก XXX หลังจากนี้ ? ..... อ่านฉากมากจะทำให้เสียสุขภาพจิตได้

ปล3. กับคนที่ไม่เคยดูเรื่องนี้ ปืนในภาพประกอบ เป็นภาพมือจัสตินตอนง้างนกขณะเอาปืนเข้าปากคริส ฮอบส์