The Things I cannot Change 58/87

posted on 20 Oct 2008 10:22 by bjforever in fiction

The Things I cannot Change 58/87

ผู้แต่ง suzvoy
ผู้แปล พู่ไหม
เรท NC-17
ตัวละคร ตัวละครทุกตัวในซีซั่น 1
ลักษณะเรื่อง stand alone , season 1 canon
ช่วงเวลาseason 1
หมายเหตุ ถ้าอยากได้อรรถรสในการอ่านเรื่องนี้ ให้เปิดซีซั่น 1 ดูตามไปด้วย เพราะคนเขียน เขียนเรียงเหตุการณ์ตามซีซั่น 1 เกือบทั้งหมด โดยเปลี่ยนรายละเอียดปลีกย่อยไปบ้างตามความต้องการ

 

go back to part 57 go on to part 59

..........................................................

 

การตัดสินใจของวิคทำให้ทั้งบ้านเงียบสงัดในพริบตา     ก่อนจะเริ่มส่งเสียงแซ็งแซ่ขึ้นอีกครั้ง   และไม่น่าแปลกใจที่สียงของเด็บจะดังกว่าเสียงคนอื่น


"แต่เธอไม่ได้ทำผิดนะ !"   เธอร้องดังและตรงไปยังน้องชาย     "เธอควรจะทำทุกอย่างที่ทำได้เพื่อเคลียร์ตัวเองนะ"


"ฉันไม่ใช่พี่นี่ !"   วิคตะโกน   ซึ่งทำให้ทุกคนหุบปากทันที      วิคมองไปรอบตัวก่อนพูดอีกครั้ง    "ฉันทั้งแก่  ทั้งหนื่อยแถมยังป่วยอีก   และแม้ฉันจะรักพวกเธอทุกคนแต่ไม่มีใครรู้หรอกว่าฉันรู้สึกยังไง    ฉันไม่อยากไปนั่งในคอกและห้พวกทนายนั่นแฉความอับอายทุกอย่างของฉันออกไป    เพื่อจะพิสูจน์ให้ได้ว่าฉันเป็นตาแก่หัวงู    ฉันอยากให้ตัวเองต้องเผชิญกับอะไรยังงั้น"    เขายืนยัน     "เมลบอกแล้วว่าคดีความแบบนี้ฉันไม่ต้องเข้าคุก    เพียงแค่สารภาพผิดยอมรับการภาคทัณฑ์ที่จะได้  และใช้ชีวิตของตัวเองไปอย่างเงียบๆ"


เอ็มเม็ตพูดขณะสาวเท้าเข้าใกล้    "ในฐานะผู้ล่วงละเมิดทางเพศ"    วิคสะดุ้ง  แต่เอ็มไม่ยอมปล่อยไป    "เมลได้ให้้ข้อมูลพวกเราพอสมควร    และคุณอาจไม่ต้องไปยื่นอุทธรณ์หรือฟ้องร้อง    แต่ชื่อคุณจะถูกจดจำในฐานะผู้ล่วงละเมิดทางเพศไปตลอดชีวิต   และจำไว้ไม่ว่ายังไงสักวันผู้คนก็ต้องรู้"   เอ็มมองวิคนิ่ง    "คนเราก็เป็นแบบนี้แหละ   และเมื่อพวกเขารับข่าวสารแบบนี้เข้าไปคุณก็จะกลายเป็นที่รังเกียจในสังคมในฐานะผู้ล่อลวงเด็ก"


วิคถอยหลัง   เชิดคางขึ้น     "ฉันตัดสินใจแล้ว    และจะดีมากหากเธอยอมรับมัน    และตอนนี้  หากพวกเธอไม่ว่าอะไรฉันขออยู่ตามลำพัง"     วิคหันหลังกลับและรีบสาวเท้าขึ้นบันได


นี่ไม่ใช่บทสรุปของเรื่อง   ต้องไม่ใช่แน่ๆ


จัสตินก้าวเท้าออกห่างไบรอัน   "ผมต้อง...."


"ไปซะ"


เมื่อได้คำอนุญาตเขาก็รีบวิ่งตึกๆ ขึ้นบันไดไปก่อนทุกคนจะทันขยับตัว   จัสตินขึ้นถึงขั้นบนสุดทันเห็นประตูห้องวิคปิด    


เขาสาวเท้ายาวๆ ไปเปิดประตูและเข้าไปข้างใน


วิคนั่งอยู่บนขอบเตียงพร้อมถอนหายใจ     "ปล่อยให้ฉันอยู่คนเดียวได้มั้ย"


จัสตินปิดประตูตามหลังอย่างไม่ลังเล     "ผมเข้าใจ"    สืบเท้าตรงไปใกล้จนนั่งอยู่ข้างวิค     "หมายถึง   มันค่อนข้างน่ากลัว   และต้องใช้เวลามาก   ซึ่งทำไมต้องเอาตัวเองไปวางบนเส้นทางนั้นล่ะ ?"     ภาพในคืนก่อนย้อนกลับมา     ทันใดนั้นจัสตินก็รู้ว่าเขาควรจะพูดอะไร


"เมื่อคืน...ผมเกือบจะตัดใจจากไบรอันแล้ว"    วิคตาโต   "หมายถึง   ผมไม่รู้ว่าจะผ่านช่วงเวลานั้นได้ยังไงน่ะ   และมันอาจสามารถจบทุกสิ่งทุกอย่างได้เลย"    ที่จริงมันก็ไม่ได้โอเวอร์อะไรยังงั้นหรอก     "แต่ไบรอันบอกทีหลังว่าผมด่วนสรุปเกินไป"    เขายิ้มให้กับความทรงจำ     


"เขาอาจจะพูดถูก    ผมอาจปล่อยเรื่องนี้ผ่านไปหลังจากผ่านมาซักพัก    และสำนึกได้ว่าผมไม่ได้ต้องการให้มันจบลงจริงๆ   เพียงแต่  ก็มีช่วงหนึ่งที่ผมคิดจริงจังว่าเราควรจะแยกกันซักพักเพราะเขาน่ะ....."     จะใช้คำพูดไหนบรรยายถึงไบรอันดีนะ ?     ".....หัวรั้น   เผด็จการ    และสามารถทำตัวงี่เง่าได้เต็มร้อยอีกด้วย    กับเขาไม่เคยมีคำว่า *ง่าย*   ุกอย่างต้องดิ้นรนเสมอ     การเข้าใกล้เขาก็เหมือนการทำงานหนักและบางครั้งก็เหมือนคุณเอาหัวโขกกำแพง"    
 
 
เขามองวิค     "แต่เขาก็รักผม  และผมก็รักเขา   เมื่อคืน  เขาเป็นคนเตือนสติผมว่าบางสิ่งก็มีค่าพอที่จะต่อสู้เพื่อให้ได้มา    และบางสิ่งก็  *จำเป็น* ต้องต่อสู้เพื่อให้ได้มา    ถึงแม้มันอาจจะน่ากลัว    อาจต้องใช้แรงกายแรงใจ   หรืออาจทำให้คุณแทบหมดแรง    แต่มันก็คุ้มค่า"


วิคมองเขาอยู่ชั่วครู่ก่อนจะเผยอรอยยิ้มน้อยๆ     "เธอสร้างหนทางสำหรับพวกเธอทั้งสองได้แล้วสินะ ?"


จัสตินหน้าแดงแต่ก็ยอมรับความจริง  ว่าเขาเคยเป็นพวกขี้รำคาญเวลามีใครพูดถึงความสัมพันธ์ของพวกเขา     "ผมไม่ได้จะพูดว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนจะเทียบเท่ากับสิ่งที่เกิดขึ้นกับคุณนะวิค"    เขายืนยัน    "เพียงแค่อยากให้คุณเก็บไปคิดมั่ง     คุณคอยอยู่เกื้อหนุนผมตลอดเวลา    และนี่ไม่ใช่สิ่งที่คุณสมควรได้รับ"


พวกเขาพูดคุยกันต่ออีกพักหนึ่งก่อนจัสตินจะเผลอเล่าออกมาว่าเขาชนะการประกวดราชาแห่งบาบิลอน   และยอมรับว่าเขาไม่คิดว่าไบรอันพร้อมจะกลับไปกินเที่ยวที่บาบิลอนเหมือนอย่างเคย   แน่นอนว่าจัสตินไม่ค่อยเต็มใจที่จะบอกสาเหตุออกไป     วิคเองก็ยิ้มให้ตลอดเวลาที่เขาเล่า


เมื่อจัสตินออกจากห้องก็พบว่าไบรอันยืนคอยอยู่ด้านนอก  -  เขาเกือบเดินชนด้วยซ้ำ - จัสตินหยุดเท้าทันและส่งยิ้ม    "เฮ้ !  แล้วคนอื่นล่ะ ?"   เขาถามขณะมองไปรอบๆ     "ผมนึกว่าอย่างน้อยเด็บหรือไม่ก็เอ็มเม็ตน่าจะมายืนคอยซะอีก"


"ฉันขู่ว่าจะโชว์อาวุธคู่กายหากพวกเขาไม่ให้ฉันขึ้นมาคนแรก"


โอเค  ไบรอันงี่เง่าจริงๆ น่ะแหละ  แต่....."ผมยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่านั่นจะหยุดเด็บบี้หรือ เอ็มเม็ตได้ยังไง"


ไบรอันหัวเราะและจูบปากเขาเบาๆ    "ถึงไง..."   ไบรอันเอ่ย     "นั่นก็เป็นเทศนาที่แสนจะน้ำเน่ามาก"


"คุณได้ยินด้วยเหรอ ?"    จัสตินพยายามมากที่จะไม่แสดงอาการอายออกมา    หลังจากเมื่อคืนไบรอันน่าจะชินได้แล้วว่าบางครั้งจัสตินก็แสนจะ *น้ำเน่า*


แต่ถ้าไบรอันได้ยิน *ทุกอย่าง* ก็แสดงว่าได้ยินที่จัสตินเห็นว่าไบรอันยังไม่พร้อมจะกลับไปเที่ยวที่บาบิลอน
 
 
"นายน่าจะรู้ว่ากำแพงบ้านนี้มันบางแค่ไหน"   ไบรอันย้อนกลับพร้อมเคาะผนังด้วยนิ้วชี้


"เขาไม่ใช่คนเดียวที่รู้ !"   เสียงวิคดังออกมา


ไบรอันพ่นเสียงหัวเราะแล้วอ้อมตัวเขาไปเปิดประตู     "ไว้เจอกัน"


"ไว้เจอกันฮะ"   จัสตินเอ่ยตอบก่อนเดินผละไปและตัดสินใจจะกังวลเรื่องไบรอันและบาบิลอนตอนหลัง


"อ้อ  จัสติน ?"


จัสตินหยุดและหันกลับ    "หือ ?"


ไบรอันมองเขา   "นายใช่นะ"


หือ ?   "ใช่อะไร ?"


ไบรอันยิ้มลึกลับก่อนเปิดประตูห้องวิคและก้าวเข้าไป

 
++    ++
 
 
จัสตินใช้เวลาอยู่บ้านเด็บต่ออีกสองคืน   เพราะในสถานการณ์ยังงี้เขาไม่สามารถทำใจอยู่ห่างจากวิคได้   ไบรอันไม่ได้บ่นอะไรแถมยังมาค้างกับเขาในคืนวันอาทิตย์ด้วย


วันจันทร์ที่โรงเรียนจัสตินเล่าทุกอย่างให้แดฟฟัง  (แน่นอนว่าไม่ได้เล่าเรื่องที่มีคนใช้ปากกับไบรอันและผลที่ตามมา   เพราะมีบางเรื่องที่เขาไม่อยากแชร์กับแดฟนี่)   เธอตื่นเต้นที่เขาชนะการประกวด   และยืนยันหนักแน่นว่าปีหน้าต้องไปดูให้ได้    แต่ก็เปลี่ยนอารมณ์เมื่อฟังเรื่องของวิค


"ฉันน่าจะเอาตะกร้าผลไม้ไปเยี่ยมเขานะ"    เธอเอ่ยขณะพวกเขาเดินจากห้องเรียนหนึ่งไปยังอีกหนึ่ง    "เขาชอบกีวีมั้ย ?"


พอถึงวันอังคาร   จัสตินก็ยังไม่รู้ว่าวิคจะยื่นคำร้องขอรับผิดรึเปล่า   เขารู้ว่าวิคมักรับฟังความคิดเห็นคนอื่นเสมอ   และตอนนี้ก็ยังไม่เต็มร้อยว่าวิคจะยอมรับผิดหรือไม่   และถึงยังไงมันก็เป็นการตัดสินใจของวิค    และไม่ว่าวิคจะตัดสินใจยังไงจัสตินก็พร้อมจะอยู่เคียงข้าง   เขาแค่เกลียดความคิดที่ว่าอาจมีตำรวจเกลียดเกย์บางคนทำให้เรื่องยากขึ้น


เมลมาถึงพร้อมแล้วตอนที่จัสตินลงมากินมื้อเช้า   เธอกับวิคจะไปที่ศาลวันนี้   จัสตินอดประหลาดใจไม่ได้ที่วิคดำเนินเรื่องเร็วแบบนี้   แต่เมลอธิบายว่านี่เป็นแค่ขั้นตอนแรก    


น่าหงุดหงิดที่เขาต้องไปโรงเรียน    แต่วิคยืนยันชัดเจนว่าห้ามขาดเรียนเด็ดขาด    จัสตินจึงได้แต่อวยพรให้ทุกคนโชคดี    เขากอดวิคหนักๆ หนึ่งที   จูบแก้มเด็บก่อนไปโรงเรียน


ที่โรงเรียนเขามีสภาพเหมือนปลาตาย   ทุกอย่างน่าเบื่อไปหมด   และเวลาก็เหมือนจะไม่ยอมเดินเอาเลย    ตอนนี้ที่เขาต้องการมีเพียงการได้รู้ว่าวิคจะยอมรับผิดหรือไม่
 
 
เมื่อออดสุดท้ายดังขึ้นเขาก็รีบออกจากห้องเรียน    พอออกจากโรงเรียนเพื่อจะกลับไปบ้านเด็บเขาก็คิดได้ว่าวิธีเร็วกว่านั้นคือโทรไปหา    ขณะกำลังจะหาตู้โทรศัพท์ที่ใกล้ที่สุด    เขาก็เห็นไบรอันยืนพิงรถจี๊ป


จัสตินวิ่งเข้าไปหา    "ว่าไงมั่ง !?"


ไบรอันยักยิ้ม  ผละออกจากจี๊ปขณะตอบ    "เขาปฏิเสธทุกข้อกล่าวหา"


"เยส !!"   จัสตินกระโจนเข้าหาไบรอัน   หัวเราะและโอบกอดพร้อมดึงตัวไบรอันมาจูบโดยไม่สนใจว่าใครจะมอง    ช่างหัวพวกแอนตี้เกย์สิ    อีกอย่างคริสก็ไม่ได้มากวนใจเขาเป็นชาติแล้ว    บางทีคริสอาจเบื่อจะตอแยเขาแล้วก็ได้


เมื่อจูบเสร็จไบรอันยังไม่ปล่อยเขาไป    แต่มองลงมา    "นายมีกะตอนเย็นใช่มั้ย ?"


"ฮะ  นี่กำลังจะกลับไปเปลี่ยนเสื้อที่บ้านเด็บแล้วค่อยไปร้าน"


ไบรอันพยักหน้า   "เดี๋ยวไปส่ง    นายจะได้มีเวลาอยู่กับเด็กนานขึ้นอีกหน่อยก่อนไปทำงาน"


"ขอบคุณฮะ"   จัสตินยิ้มแฉ่งและจูบอีกครั้ง


ในจี๊ป   ไบรอันอธิบายว่าในรายงานคำร้องของตำรวจ  โจทก์ได้กล่าวหาเกินความจริงในทำนองว่าวิคสัมผัสเขายังไง  อาอาวุธคู่กายออกมาและลูบไล้มัน   ซึ่งวิครีบปฏิเสธทุกข้อกล่าวหาทันทีที่อ่านคำร้องจบ
 
 
"แล้วเราก็ได้เห็น"   ไบรอันเอ่ยขณะเปลี่ยนเกียร์    "วิธีที่ทำให้เกย์ยอมต่อสู้เพื่อตัวเองคือการทำให้พวกเขาโกรธ"


จัสตินคิดว่าเป็นความเห็นที่น่าสนใจ


ที่บ้านเด็บไม่มีใครหลีกพ้นจากอ้อมกอดมหากาฬจากเจ้าของบ้านได้    และจัสตินก็ได้รู้รายละเอียดมากขึ้น - ด้วยภาษาที่หลากสีสัน - แน่นอนว่าได้อ่านรายงานของตำรวจด้วย   (เขาไม่แน่ใจว่ามันถูกกฎหมายรึเปล่าแต่ตอนนั้นเขาไม่สนอะไรนอกจากความอยากรู้)


ไอ้ตำรวจเฮงซวย


เมลยิ่งวุ่นกว่าเดิมเมื่อวิคตัดสินใจที่จะสู้กลับ    เธอเพิ่งได้รับสายจากบางคนที่ให้ข้อมูลน่าสนใจหลายอย่างเกี่ยวกับการตอบคำถามของตำรวจ    ตอนนี้ที่ต้องทำคือทำรายงานและหวังว่าเมื่อได้กลับไปที่ศาลอีกครั้งในวันศุกร์วิคจะไม่เปลี่ยนใจรอบที่สอง


จัสตินนั่งอยู่พักหนึ่งก่อนจะไปทำงาน   ไบรอันเป็นคนไปส่งเหมือนเดิม   - ระหว่างทางได้ผ่านได้ส่งเท็ด  เบลค กับเอ็มเม็ตที่ขับสวนมาด้วย - เมื่อจอดรถที่ข้างทางใกล้ไดเนอร์พวกเขายังอยู่ในจี๊ป


"ฉันต้องกลับไปออฟฟิศเพื่อเคลียร์งานให้เสร็จ"    ไบรอันบอกและมองขณะจัสตินก้าวลงจากรถ    และก่อนจัสตินจะปิดประตูไบรอันก็โน้มตัวมา    "คืนนี้จะแวะมั้ย ?"


เนื่องจากจัสตินไม่ได้ไปที่ลอฟท์สองคืนติดกัน   และตอนนี้เรื่องของวิคก็ไปในทางที่ดีขึ้น    "หลังเลิกงานผมจะแวะเยี่ยมวิคอีกรอบแล้วจากนั้นจะแวะไปที่ลอฟท์"    เขายิ้มกริ่ม  ปิดประตูแล้วตรงไปร้าน


งานเป็นไปด้วยดี  เขาได้ทิปเยอะและสนุกกับการโปรยเสน่ห์ลูกค้า    หลังทำงานได้ประมาณ 3 ชั่วโมงก็มีคนหนึ่งท่าทางแหยงๆ แต่ก็ดูคุ้นตาเดินไปยังเค้าทฺ์เตอร์


"มีอะไรให้ช่วยมั้ย ?"   จัสตินถาม


"จัสติน  เทย์เลอร์ใช่มั้ย ?"


จัสตินเบิ่งตากว้าง   เขารู้สึกว่าฉากนี้คุ้นๆ  เหมือนในหนังที่เคยดู    "ถ้าใช่แล้วทำไม ?"   เขาถามอย่างสงสัยและชายคนนั้นก็ยื่นซองขนาด A-4 ออกมา   เวร !


"นายควรจะอยู่ต่อหลังการประกวดจบเพื่อเอาของรางวัล"


โอ๊ะ  โอ้ ! นี่น่าจะเป็นแซป...หรือไม่ก็ใครซักคน   "โอ๊ะ โอ  ขอโทษที"   ตอนขึ้นเวทีเขาไม่ได้คิดเรื่องแพ้ชนะ   เพราะมัวแต่สนใจไบรอัน     ซึ่งแน่นอนว่าไม่ได้คิดเรื่อง *รางวัล* ด้วยซ้ำ    "ผมลืมไปสนิทเลย"


ชายคนนี้มองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ    "ใช่  ก็โชคดีที่นักเต้นของฉันจำชื่อเธอได้และรู้ว่าทำงานที่นี่   เอ้า"   เขายื่นซองเอกสารส่งให้ด้วยท่าทางไม่ค่อยยินดีนัก    "ยินดีด้วย    ฉันจะไม่ถามว่าเธออายุเท่าไหร่และอย่าบอกฉัน"


จัสตินพยายามห้ามไม่ให้ตัวเองหน้าแดง   แต่รู้ว่าไม่สำเร็จ    "ฮะ  เอ่อ  ขอบคุณ"


"ช่างเหอะ"   แซปหรือใครก็ตามบอก   ก่อนออกไปจากร้าน


จัสตินลืมชายคนนั้นทันที   เขาแกะซองเอกสารและหยิบบรรดากระดาษที่อยู่ข้างในออกมา   บนสุดเป็นเช็คเงินสด 1000 เหรียญ

 
หนึ่งพันเหรียญดอลล่าร์สหรัฐ


ครอบครัวเขาไม่ได้รวยล้นฟ้า   แต่ก็ให้เงินค่าใช้จ่ายเขาเยอะพอดู   แต่นี่เป็นครั้งแรกนับจากออกจากบ้านที่เขามีเงินเยอะขนาดนี้ในธนาคาร    อย่างน้อยรนี่ก็เป็นเงินก้อนที่เขาได้มาด้วยตัวเอง     จัสตินยิ้มแฉ่ง   เขาเลื่อนเช็คไปด้านข้างก่อนจะดูกระดาษไซส์ A-4 ที่อยู่ถัดไป   มันเป็นโบรชัวร์รายละเอียดที่พักและใบจองที่พักซึ่งถูกจองไว้แล้วเพียงแต่ยังไม่ได้กำหนดวันแน่นอนลงไป
 
 
พระเจ้า   เขากำลังจะได้ไปบาฮามาส !!
 
 
to be continued

go back to part 57 go on to part 59

..........................................................

 

ปล. ตอนนี้เจ้าพวกหลานเวรมันมารังควานอีกแล้่ววววววว   วันเวลาอันสงบสุขของเรา~   เมื่อไหร่จะเปิดเทอมฟะ 

ปล2. ไม่รู้เป็นคนเดียวเปล่า    แต่ช่วงนี้ exteen อืดจังเลย   บางทีก็แฮ้งค์กลางทาง   ขณะที่เว็ปอื่นยังเร็วปรื๋อ


 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

ว้าววว ได้อ่านตอนที่58แล้ว confused smile
ไบรอันทำตัวน่ารักดีจริง big smile

#1 By Nat (58.9.84.122) on 2008-11-01 02:46